nag-try ako mag-apply. me tumawag naman. interview ko nung tuesday last week.
ang tanong, "how do you handle stress?" bago pa man ako sumagot, nakita ng galing ako ng sg. pagkakita nya, since galing daw ako dun, sabi nya kakayanin ko daw ang stress sa kanila. di ako nakapag-pigil. sagot ko, yan ang rason kung bakit ako umalis ng sg, dahil sa stress.
(di naman daw sila stressful company, busy lang. sagot ko, "Well, busy is good." nagsusumigaw ang loob ko ng plastiiiccccccc! wehehehe )
eto naman asawa ko, sabi sinusundan daw talaga ako ng stress. baka daw un ang destiny ko, i might as well embrace it daw. naman, naman! sa sg okay lang na ma stress sa work at pag uwi mo relax relax na lang at andyan si ate. e kung stress na sa work at stress pa sa bahay, sosme baka naman mag suicide na ko nyan.
tapos tinanong ako, kung me tanong pa daw ba ako? so tanong ko, kung sakali palarin ako kelan nila ko kailangan?(kapal ko. hehe) sabi nila, immediately. (eto mas makapal na sagot, ehehehe) "i can't start immediately. i need at least 2 weeks to settle my place and my sons." nyahahaha... di pa nga tangap demanding na. toink!!!!
well, muka naman nacutan sila sakin dahil me 2nd interview ako next week. (feeling ko lang nacutan sila sa akin kasi imposible namang na impress sila dahil praning praning sagot ko sa kanila, hehe)
kung matangap, oks lang. kung hindi oks rin lang. di ko pa rin kasi alam kung magwo-work ba ako o hindi pa.
Saturday, July 19, 2008
house hunting, etc...
dahil nakakuha na ng work si mahal, hanap naman nakame ng bahay na mauupahan.
nakakainis mag house hunting dito. bukod sa ang lalayo na nila sa isa't isa, sabay sabay pa ang oras ng viewing. kaya the most na siguro maka view ng 2 in a day. kaka-windang. hindi tulad sa sg, sa isang araw kaya ko mag view at mag-confirm ng uupahan. tapos dito pa, pag naghanap ng bahay kasama buong pamilya. kasi nga alang yaya. kaya doble pasakit pa, dahil kahit saksakan ng lamig kasama pa mga bata.
times like this, i miss sg...a lot. =(
tapos kanina galing kame sa doctor dahil me sakit si little boy. lekat, wala ngang babayaran sa doctor dahil covered ng medicare, ang lupit naman ng mahal ng gamot. para ka na rin nagbayad sa doctor. hayyyyy...
nuninuninu....napapa-isip tuloy ako kung tama ba ang desisyon namin na pumunta dito.
si mahal, happy na sya kasi me work na sya.
si little boy, mukha naman happy sya.
si bebe boy, well happy sya as long as naka-dikit pisngi nya sa akin.
ako... ewan ko. sa ngayon, nahihirapan ako.
pero kung happy silang tatlo, as a dakilang nanay at ulirang may-bahay, dapat happy na rin ako. ang problema, hindi ako dakila at hindi ako uliran. :p
well, in time sana maging happy rin ako.
nakakainis mag house hunting dito. bukod sa ang lalayo na nila sa isa't isa, sabay sabay pa ang oras ng viewing. kaya the most na siguro maka view ng 2 in a day. kaka-windang. hindi tulad sa sg, sa isang araw kaya ko mag view at mag-confirm ng uupahan. tapos dito pa, pag naghanap ng bahay kasama buong pamilya. kasi nga alang yaya. kaya doble pasakit pa, dahil kahit saksakan ng lamig kasama pa mga bata.
times like this, i miss sg...a lot. =(
tapos kanina galing kame sa doctor dahil me sakit si little boy. lekat, wala ngang babayaran sa doctor dahil covered ng medicare, ang lupit naman ng mahal ng gamot. para ka na rin nagbayad sa doctor. hayyyyy...
nuninuninu....napapa-isip tuloy ako kung tama ba ang desisyon namin na pumunta dito.
si mahal, happy na sya kasi me work na sya.
si little boy, mukha naman happy sya.
si bebe boy, well happy sya as long as naka-dikit pisngi nya sa akin.
ako... ewan ko. sa ngayon, nahihirapan ako.
pero kung happy silang tatlo, as a dakilang nanay at ulirang may-bahay, dapat happy na rin ako. ang problema, hindi ako dakila at hindi ako uliran. :p
well, in time sana maging happy rin ako.
Monday, July 14, 2008
Biko in Melbourne
haaayyyy.... sa dinami dami ng pagkain dito sa melbourne kung bakit naman biko ang hanap ng aking si little boy.
bakit naman kasi sa dinami dami ng chichirya e sa biko, kakanin at suman adik tong anak ko.
so eto na, naghanap na nga ng biko. sabi ko wala kame pangawa ng biko. sagot nya, "sa supermarket mommy, meron." so to supermarket we go.
at bakit rin naman sa dinami dami ng rice dito (calrose rice, long grain rice, etc etc rice) bakit walang glutinous rice?????
ngayon umaga, narinig ko ata ang "mommy, biko please....) ng 100x....(with uhaaaa! waaaah! uhaaaa! ni bunso in between)
so pano na gumawa ng biko in melbourne, kumuha ng isang gatang na bigas, pakuluan sa tubig, gata at asukal na pula sa kawali hangang sya ay mag-mukang biko. (bakit sa kawali? kasi tinatamad ako maghugas ng kaserola!)
ang ending... "ang sarap ng biko mo mommy."
-from the adventures of simply curacha. ang babaing walang pahinga-
:p
bakit naman kasi sa dinami dami ng chichirya e sa biko, kakanin at suman adik tong anak ko.
so eto na, naghanap na nga ng biko. sabi ko wala kame pangawa ng biko. sagot nya, "sa supermarket mommy, meron." so to supermarket we go.
at bakit rin naman sa dinami dami ng rice dito (calrose rice, long grain rice, etc etc rice) bakit walang glutinous rice?????
ngayon umaga, narinig ko ata ang "mommy, biko please....) ng 100x....(with uhaaaa! waaaah! uhaaaa! ni bunso in between)
so pano na gumawa ng biko in melbourne, kumuha ng isang gatang na bigas, pakuluan sa tubig, gata at asukal na pula sa kawali hangang sya ay mag-mukang biko. (bakit sa kawali? kasi tinatamad ako maghugas ng kaserola!)
ang ending... "ang sarap ng biko mo mommy."
-from the adventures of simply curacha. ang babaing walang pahinga-
:p
Thursday, July 10, 2008
from the little red dot to the land down under.
good day mate, greetings from the land down under!
actually, delayed greetings kasi nung sabado pa kame andito. masyado lang kame busy kaya ngayon lang ako nakapag-blog. dami kasi dapat asikasuhin. tax number, medicare, driver's license, bank account, etc etc... hay kakapagod. na miss ko bigla ang singapore, kasi sa singapore halos lahat online transactions na. chaka pag napagod taxi na and kahit di taxi we are just 5 mrt stations away from the city.
so kumusta naman ako? mabuti naman. buhay pa. ewan ko lang sa mga susunod na araw.
okay pa ako ngayon kasi nakikitira pa kame pansamantagal sa sis-in-law ko, so kung kailangan ko ng taga hawak ke bebe, or taga tingin ke little boy e meron pang gagawa nun. kumustahin nyo ulit ako pag lumipat na kame ng tirahan. hehehe.
kumpara sa pinas, i can say better dito. pero compared to sg, para akong na time warp at bumalik ng mga 10 to 15 years ago. or baka hindi lang. ibang iba ang sistema sa sg. bus at train na lang walang sinabi. na miss ko tuloy ang abadi-abadi-abadi na announcement sa sg. sa sg, nakakagala ako ng ako lang mag-isa. nagagawa ko umuwi ng alas onse or later ng walang kakaba kaba. dito hindi ko magagawa yun. skeri sa labas. lalo na pag abot ng dilim. dito nung galing kame sa city ng past 9pm, grupo pa kame e takot kame lahat. pano mga sanggano na lang ata ang nasa kalye.
pero, so far mukang okay pa rin naman desisyon namin. little boy is enjoying it here. dahil nga bawal daw mamalo dito, ang panakot ko sa kanya ide-deport ko sya papunta ng sg pag hindi behave. nagwo-work naman. hehehe. si bunso, mas gusto rin ata dito. parang mantika, malamigan lang tulog agad.
as for the household chores, well... it never ends. ngayon ko lalo na appreciate si ate anita (ang aming wonder yaya sa sg). ang hirap pala ng ginagawa nya. gusto ko tuloy bumalik ng sg para i-embrace sya ng mahigpit na mahigpit. namiss ko sya at mami-miss ko sya ng husto. (pati si mahal, miss na miss sya! same reason kaya kame, nyahahahaha)
it's different here. but life must go on... and it will for me. for us. =)
actually, delayed greetings kasi nung sabado pa kame andito. masyado lang kame busy kaya ngayon lang ako nakapag-blog. dami kasi dapat asikasuhin. tax number, medicare, driver's license, bank account, etc etc... hay kakapagod. na miss ko bigla ang singapore, kasi sa singapore halos lahat online transactions na. chaka pag napagod taxi na and kahit di taxi we are just 5 mrt stations away from the city.
so kumusta naman ako? mabuti naman. buhay pa. ewan ko lang sa mga susunod na araw.
okay pa ako ngayon kasi nakikitira pa kame pansamantagal sa sis-in-law ko, so kung kailangan ko ng taga hawak ke bebe, or taga tingin ke little boy e meron pang gagawa nun. kumustahin nyo ulit ako pag lumipat na kame ng tirahan. hehehe.
kumpara sa pinas, i can say better dito. pero compared to sg, para akong na time warp at bumalik ng mga 10 to 15 years ago. or baka hindi lang. ibang iba ang sistema sa sg. bus at train na lang walang sinabi. na miss ko tuloy ang abadi-abadi-abadi na announcement sa sg. sa sg, nakakagala ako ng ako lang mag-isa. nagagawa ko umuwi ng alas onse or later ng walang kakaba kaba. dito hindi ko magagawa yun. skeri sa labas. lalo na pag abot ng dilim. dito nung galing kame sa city ng past 9pm, grupo pa kame e takot kame lahat. pano mga sanggano na lang ata ang nasa kalye.
pero, so far mukang okay pa rin naman desisyon namin. little boy is enjoying it here. dahil nga bawal daw mamalo dito, ang panakot ko sa kanya ide-deport ko sya papunta ng sg pag hindi behave. nagwo-work naman. hehehe. si bunso, mas gusto rin ata dito. parang mantika, malamigan lang tulog agad.
as for the household chores, well... it never ends. ngayon ko lalo na appreciate si ate anita (ang aming wonder yaya sa sg). ang hirap pala ng ginagawa nya. gusto ko tuloy bumalik ng sg para i-embrace sya ng mahigpit na mahigpit. namiss ko sya at mami-miss ko sya ng husto. (pati si mahal, miss na miss sya! same reason kaya kame, nyahahahaha)
it's different here. but life must go on... and it will for me. for us. =)
Monday, May 26, 2008
for the poor.
kahapon nagsimba kame. may dalang coin purse si little boy. meron daw sya dala coins, bibigay daw nya sa church for the poor.
mommy : bakit mo bibigyan ang poor?
little boy : kasi wala sila pambili ng food, ng toys chaka ng bahay mommy.
mommy : ah okay. very good. ganyan nga, dapat marunong ka mag share ng blessings nakong.
little boy : mommy, pag di na sila poor, babalik ba nila sa akin ang coins ko?
(nyahahaha.... san nangaling un!)
mommy : hindi na nila sosoli ang coins mo anak. pag di na sila poor, bibigyan naman nila yung ibang poor. marami kasing walang food at toys, kaya sila naman bibigyan. okei?
(tama naman sagot ko di ba?)
mommy : bakit mo bibigyan ang poor?
little boy : kasi wala sila pambili ng food, ng toys chaka ng bahay mommy.
mommy : ah okay. very good. ganyan nga, dapat marunong ka mag share ng blessings nakong.
little boy : mommy, pag di na sila poor, babalik ba nila sa akin ang coins ko?
(nyahahaha.... san nangaling un!)
mommy : hindi na nila sosoli ang coins mo anak. pag di na sila poor, bibigyan naman nila yung ibang poor. marami kasing walang food at toys, kaya sila naman bibigyan. okei?
(tama naman sagot ko di ba?)
ng muntik ko ng maiwala ang aking panganay.
kahapon namasyal kame.
pag labas namen ng mrt, hawak ko si little boy. tapos, pumunta sya sa lolo nya para uminom ng tubig. so akala ko kasama na sya ni lolo. pag inom nya ng tubig, sabi nya pupunta sa akin. so akala ni lolo kasama na ako. maling akala! hay hay hay!
pagkabili ko ng tubig, so kitakits na kame. biglang wala na si little boy!
sabi ni mader, asan na si little boy? nagka-tinginan kame lahat. siyet! nawawala si little boy.
takbo ako agad pabalik ng mrt. buti na lang, hindi sya nag exit. andun sya pabalik balik, iyak ng iyak at sigaw ng sigaw ng mommy at makikita mo na super frantic na talaga sya.
siguro, 5min lang ito pero ito na ata pinaka mahabang 5min sa buong buhay ko. pakiramdam ko talaga tumigil yung heartbeat ko. greatest fear ko talaga ang mawalan ng anak.(mawala na as in nawawala, na di mo alam kung nasang lupalop na sya ng mundo)
pagkakita ko sa kanya, tinakbo ko agad sya at binuhat at tinanong san sya galing. sorry sya ng sorry sa akin. di na daw sya lalayo. pero ng mahimasmasan sya, pinagalitan ren ako. bakit ko daw sya iniwan. sa susunod daw wag ko sya bibitawan! (anak promise, di na mauulit!)
paguwi namin, sabi nya sa akin sa susunod daw wag na ako tatakbo. slowly daw ako pumunta sa kanya. sabi ko bakit? sabi nya..."kasi baka madapa ka, tapos mahulog ka sa stairs. di patay ka na. mawawalan ako ng mommy."
langya, sya niwala ko lang ako pinatay na. tsk! tsk! tsk!
pag labas namen ng mrt, hawak ko si little boy. tapos, pumunta sya sa lolo nya para uminom ng tubig. so akala ko kasama na sya ni lolo. pag inom nya ng tubig, sabi nya pupunta sa akin. so akala ni lolo kasama na ako. maling akala! hay hay hay!
pagkabili ko ng tubig, so kitakits na kame. biglang wala na si little boy!
sabi ni mader, asan na si little boy? nagka-tinginan kame lahat. siyet! nawawala si little boy.
takbo ako agad pabalik ng mrt. buti na lang, hindi sya nag exit. andun sya pabalik balik, iyak ng iyak at sigaw ng sigaw ng mommy at makikita mo na super frantic na talaga sya.
siguro, 5min lang ito pero ito na ata pinaka mahabang 5min sa buong buhay ko. pakiramdam ko talaga tumigil yung heartbeat ko. greatest fear ko talaga ang mawalan ng anak.(mawala na as in nawawala, na di mo alam kung nasang lupalop na sya ng mundo)
pagkakita ko sa kanya, tinakbo ko agad sya at binuhat at tinanong san sya galing. sorry sya ng sorry sa akin. di na daw sya lalayo. pero ng mahimasmasan sya, pinagalitan ren ako. bakit ko daw sya iniwan. sa susunod daw wag ko sya bibitawan! (anak promise, di na mauulit!)
paguwi namin, sabi nya sa akin sa susunod daw wag na ako tatakbo. slowly daw ako pumunta sa kanya. sabi ko bakit? sabi nya..."kasi baka madapa ka, tapos mahulog ka sa stairs. di patay ka na. mawawalan ako ng mommy."
langya, sya niwala ko lang ako pinatay na. tsk! tsk! tsk!
Friday, May 23, 2008
Model Parents
Weeee! Hindi lang si little boy ang may award. Kame rin ni mahal.
Nakakuha kame ng model parents award from the school.
Ano ba ang model parent?
Eto ang nakalista sa award nila at may check kung ginagawa ng parent.
Is his/her child's first teacher. Check!
Is responsible and open to communication/suggestions. Check!
Takes an active role in her child's development. Check!
Has trust in the school and its teachers. Check!
Knows that his child's learning is more important than getting things done efficiently and effectively. Check!
Works with and supports the teachers to obtain the best for her child. Check!
Loves. Check!
Yey! Sa lahat daw check kame.
Natutuwa ako. Parang dinaig nya yung feeling ko ng matangap ko ang college diploma ko or any award na natangap ko sa buong buhay ko. (Drama! weheheh.)
Pero pwera biro, nakakatuwa. Ibig sabihin, so far we are doing good as parents. Sana nga maging tama ang pagpapalaki namin sa aming mga iho. Yun lang naman ang dasal ko para sa kanila, ang mapalaki namin sila ng tama. Tama sa paningin namin, sa paningin ng iba at sa paningin ng ating Poong Maykapal. =)
Nakakuha kame ng model parents award from the school.
Ano ba ang model parent?
Eto ang nakalista sa award nila at may check kung ginagawa ng parent.
Is his/her child's first teacher. Check!
Is responsible and open to communication/suggestions. Check!
Takes an active role in her child's development. Check!
Has trust in the school and its teachers. Check!
Knows that his child's learning is more important than getting things done efficiently and effectively. Check!
Works with and supports the teachers to obtain the best for her child. Check!
Loves. Check!
Yey! Sa lahat daw check kame.
Natutuwa ako. Parang dinaig nya yung feeling ko ng matangap ko ang college diploma ko or any award na natangap ko sa buong buhay ko. (Drama! weheheh.)
Pero pwera biro, nakakatuwa. Ibig sabihin, so far we are doing good as parents. Sana nga maging tama ang pagpapalaki namin sa aming mga iho. Yun lang naman ang dasal ko para sa kanila, ang mapalaki namin sila ng tama. Tama sa paningin namin, sa paningin ng iba at sa paningin ng ating Poong Maykapal. =)
Subscribe to:
Posts (Atom)